Miljoenen mensen wereldwijd hebben vandaag de voordelen van zenuwstimulatie via TENS ontdekt. Toch bestaat de behandeling al veel langer. We nemen je mee in de ontstaansgeschiedenis, die verder teruggaat dan je misschien denkt...
TENS vóór de 20e eeuw
De eerste behandelingen die op TENS lijken, dateren al uit de oudheid. Hoewel er lange tijd geen wetenschappelijke studies over elektriciteit bestonden en kunstmatige opwekking van elektriciteit pas eeuwen later volgde, bewijzen bronnen dat de Egyptenaren en Romeinen al lang voor Christus elektrische impulsen gebruikten om pijn te behandelen. Ze gebruikten bijvoorbeeld sidderalen en sidderkatvissen om de schokken op te wekken.
Eind 18e eeuw werden elektrische pulsen gebruikt als verdoving bij chirurgische ingrepen. Midden 19e eeuw werd deze methode echter vervangen door anesthesie, die veel doeltreffender was.
TENS in de 20e eeuw
De grote doorbraak voor elektrische stimulatietherapie kwam in de jaren zestig, toen de poorttheorie van Ronald Melzack en Patrick Wall ingang vond. Die theorie stelt dat het centrale zenuwstelsel pijnprikkels kan moduleren en dus als een poort werkt die pijn in meer of mindere mate doorlaat. Door het zenuwstelsel te stimuleren, bijvoorbeeld met een TENS-apparaat, werd het mogelijk om de overdracht van het pijnsignaal (van de zenuwen naar de hersenen) te blokkeren. Een enorme doorbraak.
Er was echter nog één probleem: de beschikbare toestellen waren nog veel te groot en onpraktisch. Het was wachten op de doorbraak van de micro-elektronica, die ze compacter en goedkoper zou maken, zodat ook particulieren een apparaat konden kopen.
Sinds eind jaren tachtig zijn TENS en EMS vaste waarden in de pijnbestrijding.
